Kobalt

Door de Egyptenaren, Grieken en Romeinen werden kobaltverbindingen gebruikt voor het kleuren van glas. Het komt ook voor in het menselijk lichaam als bestanddeel van vitamine B12, in het lichaam van een volwassene komt 1 - 2 gram kobalt voor. Kobalt wordt bereid uit ertsen die behalve kobalt ook andere metalen bevatten. Het merendeel wordt gewonnen als bijproduct bij de productie van nikkel.

Wat zijn de normen?

Normen voor stoffen in bagger worden uitgedrukt in aantallen milligrammen per kilogram droge stof (mg/kg ds). Voor Kobalt gelden de volgende normen:

Normen voor Kobalt
StofAchtergrondwaarde (mg/kg ds)Maximale waarden voor verspreiden van baggerspecie over aangrenzend perceel(mg/kg ds)Maximale waarde kwaliteitsklasse en bodemfunctieklasse "wonen" (mg/kg ds)Maximale waarde kwaliteitsklasse en bodemfunctieklasse "industrie" (mg/kg ds)
Kobalt 15 25 35 190

Risico's

Op een paar uitzonderingen na zijn kobaltverbindingen matig giftig. Herhaald of langdurig contact kan de huid gevoelig maken. Herhaalde of langdurige inademing kan asthma veroorzaken. De stof kan effecten hebben op het hart, met als gevolg hartspierziekte. Deze stof is mogelijk kankerverwekkend bij de mens.

Bronnen

Net als in de oudheid wordt kobalt(II)oxide, beter bekend onder de triviale naam kobaltblauw, gebruikt als pigment voor glas en porselein. Andere toepassingen van kobalt zijn in allerlei legeringen, als component in sterke permanente magneten, katalysator in de chemische- en olie-industrie, elektroden in batterijen, en in plantenvoeding.