Uitgelicht

De publicatie ‘Palingtrek, trammelant & Rijnlands trots’ [1] is ter ere van het 20 jarig jubileum van de vismigratie in Nederland uitgebracht. Hierin komt de geschiedenis van de vangst op aal rond Halfweg en Spaarndam uitgebreid aan bod. Paling gedijde immers goed in de troebele veenwateren van Rijnland, waardoor er een bloeiende palingvisserij in het gebied ontstond. Het leidde ook tot de aanleg van de eerste vismigratievoorziening: het lekgat in de sluisdeur bij Spaarndam.

Zaterdag 2 juli 1814. Katwijk is opvallend versierd met erepoorten en –bogen en er is veel volk op de been. Om even over half elf nadert onder luid gejuich van de kant van de Haagsche Schouw een open rijtuig, getrokken door zes paarden en gevolgd door drie koetsen. In het open rijtuig zitten Alexander, tsaar van Rusland, de prins van Oranje, nog geen koning maar 'soeverein vorst der Verenigde Nederlanden' en zijn zonen Willem, erfprins van Oranje, en Frederik.

Wie zich een beeld wil vormen van hoe Rijnland er uitzag in de 17e eeuw is aangewezen op de vele landschapschilders uit die tijd. Wellicht de bekendste daarvan is de in 1596 in Leiden geboren Jan van Goyen.

Op 1 februari was het 70 jaar geleden dat het zuidwesten van Nederland werd getroffen door De Ramp. Iedereen weet wat er toen gebeurde en hoe erg toen het leed was onder de bevolking. Hoewel onze zeewering stand hield, kreeg Rijnland er wel mee te maken.

Nederland is in het verleden vaker getroffen door epidemieën. Ook Rijnland kreeg daarmee te maken. Dat het kantoor gesloten werd, is nog nooit voorgekomen. Altijd probeerde Rijnland zo veel mogelijk door te werken. Ook wanneer de ziekte veel gevaarlijker was dan het huidige coronavirus.

Op 1 januari 1979 werden de polders binnen het hoogheemraadschap van Rijnland opgeheven als waterschap en samengevoegd tot zes nieuwe waterschappen en twee polderafdelingen van het hoogheemraadschap. Dit was de eerste stap in een proces van concentratie van waterschappen binnen Rijnland, dat 26 jaar later afgerond zou worden door de vorming van één zogenaamd all-in waterschap. Daarmee kwam het waterkwantiteitsbeheer in de boezem en in de polders in één hand. In 1979 was het nog niet zo ver. De concentratie van waterschappen was een gecompliceerd proces en verliep niet zonder weerstand.